تصور کن ...

             یک شهر

                 بدون کبوتر

                     بدون درخت

                        بدون یک شب پر ستاره

                              بدون شاعر

                                   بدون یک نامه عاشقانه

                                        بدون باد

                                            بدون ماه

                                                 بدون خنده های شاد

                                                      تصور کن

                                                       تصور کن یک شهر بدون تو

پ.ن

نمی دانی ... هیچ کس نمی داند دوریت با من چه میکند !!!!!

یلدا را میخواستم تا با تو کوتاهش کنم 

با تو... با عشق... با بوسه ... با لبخند...

بی تو ... بی عشق... بی بوسه... بی لبخند...

چه فرقی میکند دقیقه ای شب را طولانی تر 

برای کسی که هر شبش درازتر از هزار یلداست ...

 خوش به حال آن زنی که در زندگیش تو راه بروی

 خوش به حال زنی که تو برایش شیرین زبانی کنی

 خوش به حال زنی که دست های قشنگ تو دگمه های پیرهنش را باز کند... ببندد

 خوش به حال زنی که لبهایش به نجوای عشق تو باز شود

 خوش به حال زنی که گرمی دستان تو دستان سردش را نوازش کند

 خوش بحال زنی که برق چشمان سیاه و مهربان تو به روی کش و قوس  تنش مانده باشد

 خوش بحال زنی که عطر تن تو را نفس بکشد تا خوابش ببرد

 خوش بحال زنی که تا همیشه همنفس تو باشد

 خوش بحال من ....

من ایمان دارم که یکی از همین روزهای نه زیاد دور و دیر در یک

شهر بزرگ و زیبا پر از آدمهای مهربان من و تو با هم و برای هم

زندگی خواهیم کرد... من به رد پایم در زندگی تو ایمان دارم، من

به خودم ایمان دارم، من به تو و دستهای مهربانت، به گره

انگشتان مردانه ات، من به چشمهای سیاه و نگاه عاشق تو

ایمان دارم ....

پس منتظرت نمیمانم

من زندگی را میدوم تا آنجایی که تو مثل یکهو ترین اتفاق دنیا

برایم بیفتی و من از خوشی جیغ بکشم . می دانم که یک روز

یک جا به زندگی ام بر میگردی

من تا آن روز... من تا آنجا... مستانه می دوم.

آدم باید کسی را داشته باشد برای تک تک لحظات زندگیش که

هر وقت این چنین بی تاب واژه شد به او پناه ببرد.

باید کسی باشد که بدانی واژه هایت را می فهمد بی تابیت را

می خواند.

آدم باید کسی را داشته باشد که وقتی اینچنین آشفته و بی

قرار شد همه بی قراریهایش را بریزد در دستهایش و بدون هیچ

سوال و جوابی پناه ببرد به آغوشش و شوقی که در نگاهش

هست.

آدم باید کسی را داشته باشد که در کنارش بی پروا اشکهایش را

رها کند که بی پروا خودش باشد .

آدم باید کسی را داشته باشد که لحظه لحظه به یادش عاشقی

کند نفس بکشد و جان بگیرد....

آدم باید کسی را داشته باشد و من چه خوشبختم که برای تک

تک این لحظات عاشقی بی تابی بی قراری همنفسی تو را دارم

عزیزم .......

دست خودت نیست 

عاشق که باشی .....

گاهی دوست داری گریه کنی تکیه بدهی پناه ببری 

 دست خودت نیست 

عاشق که باشی.....

گهگاه حریصانه بو میکنی دستهایت را 

شاید عطر گس و تلخ مردانه اش 

لابه لای انگشتانت باقی مانده باشد

دست خودت نیست 

عاشق که باشی......

گاهی رهایش میکنی و پشت سرش آب میریزی

و قناعت میکنی به رویای حضورش

به این امید که او با یک بغل خوشبختی بازمیگردد

دست خودت نیست 

عاشق که باشی.....

 همه دیوانگی های عالم را بلدی ......

از جنس کدام نور بودی ؟

که جسارت با تو بودن در من جنبید؟

و من چه عاشقانه به رویت لبخند زدم

 و تو چه مهربانانه لبخندم را پاسخ گفتی

و این شد

"عاشقانه ی آرام "من و تو